Sprawy cywilne

Prawo cywilne stanowi gałąź prawa obejmującą normy, które regulują stosunki majątkowe i niemajątkowe między osobami fizycznymi i prawnymi, a także jednostkami organizacyjnymi wyposażonymi w zdolność prawną na zasadzie równorzędności podmiotów i autonomii woli stron, wywodzącą się od rzymskiego ius civile , tj. prawa obywateli rzymskich.

W obrocie cywilnoprawnym przeważająca część stosunków prawnych ma charakter majątkowy, do wyjątków zaś należą stosunki o charakterze niemajątkowym. Najogólniej mówiąc przedmiotem stosunków majątkowych jest interes natury ekonomicznej, natomiast stosunki niemajątkowe nie są bezpośrednio uwarunkowane interesem ekonomicznym, co jednak nie wyklucza powiązania ich ze stosunkami o charakterze majątkowym.

 

Mając na uwadze powszechność i różnorodność spraw cywilnych oraz chęć pomocy Klientom w rozwiązywaniu sporów powstałych na gruncie prawa cywilnego nasza Kancelaria przywiązuje szczególną wagę do tego rodzaju spraw. Klient po przedstawieniu prawnikowi stanu faktycznego sprawy będzie mógł uzyskać poradę ustną, podczas której pozna sposoby rozwiązania swojego problemu.

 

Obsługa prawna świadczona przez nasz zespół obejmuje także sporządzanie pism procesowych takich jak pozwy, wnioski czy środki odwoławcze. Ponadto Kancelaria oferuje reprezentację Klientów we wszelkiego rodzaju postępowaniach sądowych toczących się zarówno w trybie procesowym jak i nieprocesowym. Na życzenie Klienta Kancelaria zapewni także uczestnictwo prawnika w negocjacjach sądowych oraz handlowych, który przygotuje wymagany projekt pisma lub dokona analizy pisma przedstawionego przez stronę przeciwną.

 

Zważyć należy, iż do każdej sprawy podchodzimy indywidualnie. Dla nas każda sprawa jest inna.  Z uwagi na obszerność prawa cywilnego, nasza Kancelaria dobiera do poszczególnej sprawy członka zespołu specjalizującego się w danej tematyce, celem zapewnienia Klientowi rzetelnej opieki. Wskazać należy, iż nasi prawnicy na bieżąco śledzą zmiany zachodzące w przepisach i orzecznictwie dotyczącym poszczególnych działów prawa cywilnego, co przekłada się na jakość usług przez nas świadczonych.
Nasi specjaliści świadczą pomoc prawną w m.in. w zakresie:

  • prawa rzeczowego gdzie do najpowszechniejszych spraw należą sprawy o zasiedzenie prawa własności nieruchomości, służebności przechodu i przejazdu, zniesienie współwłasności, postępowanie windykacyjne i negatoryjne, służebność drogi koniecznej
  • prawa zobowiązań: analiza i redagowanie umów zobowiązaniowych.
  • prawa spadkowego: stwierdzenie nabycia spadku, dział spadku.
  • prawa rodzinnego: rozwód i separacja, podwyższenie alimentów.
  • prawa pracy: sprawy o przywrócenie do pracy, o ustalenie istnienia stosunku pracy, sprawy o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy

Wśród spraw z zakresu prawa rzeczowego do najpowszechniejszych należą:

Sprawy o zasiedzenie

W sytuacji gdy uważasz się za właściciela nieruchomości jednak w dokumentach jako właściciel figuruje inny podmiot albo gdy stan prawny nieruchomości, którą władasz jak właściciel nie jest uregulowany powinieneś zapoznać się z instytucją zasiedzenia.

Zasiedzenie jest sposobem nabycia prawa własności lub ograniczonego prawa rzeczowego przez nieuprawnionego posiadacza na skutek długotrwałego posiadania. W drodze zasiedzenia można nabyć własność nieruchomości gruntowej, budynkowej i lokalowej. Zasadnym jest wskazać, iż przedmiotem zasiedzenia może być każda nieruchomość bez względu na osobę właściciela i rodzaj nieruchomości. Należy jednak pamiętać, iż nie można nabyć przez zasiedzenie rzeczy, która nie może być przedmiotem własności z racji swej natury, jak np. pokój w lokalu niestanowiącym odrębnej własności, albo która nie może być przedmiotem własności inaczej jak tylko na podstawie zezwolenia organu administracji publicznej. Dopuszczalne jest nabycie przez zasiedzenie przez jednego lub niektórych współwłaścicieli w częściach ułamkowych samodzielnie lub wspólnie fizycznej części nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności. Przedmiotem zasiedzenia może być również prawo użytkowania wieczystego już ustanowionego na rzecz konkretnej osoby.

 

Do nabycia własności przez zasiedzenie niezbędnym jest spełnienie dwóch przesłanek tj. samoistnego posiadania oraz upływu czasu przewidzianego ustawą. O spełnieniu pierwszej z ww. przesłanek będzie można mówić, gdy samoistny posiadacz władając nieruchomością ma wolę posiadania „jak właściciel”. Posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć charakter władania rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie. Pamiętać należy, iż objecie nieruchomości w posiadanie na podstawie umowy dzierżawy świadczy o posiadaniu zależnym nie zaś samoistnym. Wola posiadania jak właściciel nie oznacza woli nabycia własności, dlatego samoistnym posiadaczem może być także całkowicie ubezwłasnowolniony lub małoletni. Chodzi tu o samo wykonywanie faktycznego władztwa nad rzeczą w takim zakresie, w jakim wykonuje je właściciel. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie i doktrynie – posiadanie samoistne może mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy posiadacz jest przekonany o swoich uprawnieniach właściciela, ale także wtedy, gdy wie, że nie jest właścicielem ale chce posiadać rzecz tak, jakby nim był.

 

Drugą obok posiadania przesłanką zasiedzenia jest upływ czasu. Do nabycia własności przez zasiedzenie konieczne jest, aby władający nieruchomością był jej posiadaczem oraz aby to posiadanie trwało przez czas określony w ustawie. Art. 172 kc łączy wymagany do nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia upływ czasu z kwalifikacją posiadania według kryterium dobrej lub złej wiary posiadacza w chwili uzyskania przez niego posiadania. W zależności od tego, czy posiadacz samoistny uzyskał posiadanie w dobrej czy złej wierze, termin zasiedzenia wynosi 20 lat lub 30 lat. Decydująca jest przy tym w obu przypadkach jedynie chwila uzyskania posiadania, co oznacza że późniejsze okoliczności powodujące, że posiadacz samoistny stał się posiadaczem w złej wierze nie mają już żadnego znaczenia i nie prowadzą do przedłużenia terminu z 20 lat do 30 lat. Decydująca dla oceny dobrej czy złej wiary posiadacza jest jego świadomość. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 maja 1971 r. sygn. akt I CR 302/71 wskazał, iż przy ocenie czy zachodzą warunki do nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia, dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu posiadacza, ze przysługuje mu takie prawo do władania rzeczą, jakie faktycznie wykonuje.

 

Ustawa podobnie jak w przypadku zwrotu „dobra wiara” nie zawiera także definicji złej wiary, jednakże przyjmuje się, iż w złej wierze jest ten, kto wie albo wiedzieć powinien, że prawo własności przysługuje nie jemu, lecz innej osobie.

 

W przypadku posiadacza działającego w dobrej wierze ustawa przewiduje 20 letni termin posiadania. W sytuacji gdy posiadacz jest w złej wierze  - termin 30 letni.  Pamiętać należy, ze jeżeli nabycie posiadania nieruchomości nastąpiło w czasie trwania małżeństwa, w którym obowiązuje wspólność ustawowa, to zasiedzenie biegnie na rzecz obojga małżonków. Jeżeli zaś w ciągu biegu terminu zasiedzenia małżeństwo ustało na skutek rozwodu, to od tej chwili zasiedzenie biegnie nadal, ale już nie na zasadzie wspólności ustawowej, lecz współwłasności po połowie w częściach ułamkowych.

 

Zasiedzenie powoduje wygaśnięcie prawa dotychczasowego właściciela, jednakże nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie nie powoduje wygaśnięcia ograniczonych praw rzeczowych.

 

Nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia wynika z mocy samego prawa i następuje z upływem ostatniego dnia przewidzianego ustawą okresu posiadania. Stwierdzenie zasiedzenia następuje w trybie postępowania nieprocesowego i zostało uregulowane w dziale III księgi drugiej Kodeksu postępowania cywilnego. Postępowanie w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie toczy się przeciwko dotychczasowemu właścicielowi lub jego następcom prawnym.

 

Posiadacz samoistny kieruje do właściwego miejscowo sądu rejonowego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości. Opłata od ww. wniosku wynosi 2 000 zł, przy czym składający wniosek może wraz z ww. pismem złożyć wniosek o zwolnienie z opłaty sądowej z uwagi na ciężką sytuacje materialną.

 

W postanowieniu stwierdzającym zasiedzenie własności nieruchomości sąd orzeka, kto i w jakiej dacie nabył jej własność, bez względu na to, czy nabywca jest jeszcze właścicielem w chwili orzekania. Sąd winien także określić nieruchomość będąca przedmiotem zasiedzenia. Zważyć należy, iż w sytuacji oddalenia wniosku o zasiedzenie nieruchomości w razie zmiany okoliczności dopuszczalne jest wniesienie ponownego wniosku w tym przedmiocie.

Zasiedzenie służebności gruntowej – przechodu i przejazdu

Służebność gruntowa jest jedynym ograniczonym prawem rzeczowym, które może być przedmiotem zasiedzenia. Art. 292 kc przewiduje taką możliwość i jednocześnie określa warunki, w których to może nastąpić.

 

Przesłanką zasiedzenia służebności gruntowej jest istnienie trwałego i widocznego urządzenia umożliwiającego wykonywanie służebności danego rodzaju. Urządzenie to musi być w zasadzie wykonane przez posiadacza służebności, a nie przez właściciela nieruchomości, z której posiadacz korzysta w zakresie służebności, tylko bowiem wtedy stanowi ono wiadomy znak ostrzegający właściciela nieruchomości o korzystaniu z niej – na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 24 maja 1974 r. III CRN 94/74.  Samo pojecie urządzenie oznacza wynik celowego działania ludzkiego, uzewnętrzniony w trwałej postaci widocznych przedmiotów czy urządzeń wymagających do swego powstania pracy ludzkiej, dlatego urządzeniem takim nie będzie np. zwykła polna droga, która powstała na skutek przechodu bydła, jednakże utwardzone żwirem koleiny drogi stanowią już trwałe i widoczne urządzenie gruntowe, ponieważ są one efektem świadomego i pozytywnego działania ludzkiego, którego celem było stworzenie konkretnego szlaku drożnego.

 

Terminy zasiedzenia służebności gruntowej w zależności od dobrej czy złej wiary wynoszą odpowiednio -  20 i 30 lat. Bieg zasiedzenia rozpoczyna się od dnia przystąpienia przez samoistnego posiadacza służebności gruntowej do jej wykonywania, tzn. do korzystania trwałego i widocznego z urządzenia.

 

Postępowanie o zasiedzenie służebności gruntowej toczy się w trybie nieprocesowym. Uczestnik kieruje wniosek do właściwego miejscowo sądu rejonowego uiszczając opłatę w wysokości 200 zł. Sąd po zbadaniu czy zostały spełnione przesłanki warunkujące zasiedzenie albo stwierdzi zasiedzenie lub oddali wniosek.

Postępowanie windykacyjne i negatoryjne

W sytuacji naruszenia przez inny osobę trzecią przysługującego ci prawa własności możesz skorzystać z dwóch przewidzianych przez ustawodawcę roszczeń.

 

Pierwsze z nich zwane roszczeniem windykacyjnym, powstaje w razie bezprawnego pozbawienia właściciela posiadania rzeczy. Drugie zwane roszczeniem negatoryjnym powstaje w razie innego bezprawnego wkroczenia w sferę uprawnień właścicielskich. Zasadnym jest wskazać, iż ww. roszczenia powstają niezależnie od stanu świadomości naruszającego. Są one zawsze związane z samą rzeczą tzn., ze są skierowane przeciwko temu, kto w danej chwili narusza własność.  Wskazane roszczenia są ściśle skorelowane  z prawem własności i nie powinniśmy ich mylić z roszczeniami, których źródłem jest np. określony stosunek zobowiązaniowy jak najem.

Roszczenie windykacyjne – o wydanie rzeczy.

Potocznie przyjmuje się, że jest to roszczenie nieposiadającego właściciela przeciwko posiadającemu niewłaścicielowi. W związku z powyższym wywieść należy wniosek, iż podmiotem tego roszczenia uprawnionym do wytoczenia powództwa jest jedynie właściciel rzeczy, a nie np. dzierżawca. Przedmiotem zaś roszczenia jest rzecz w rozumieniu art. 45 kc. Chodzi tu o konkretny przedmiot w całości lub części, mający materialną wartość, a nie o zbiór praw jaki będzie np. przedsiębiorstwo. Wytaczając powództwo pamiętać należy, iż roszczenie to nie zmierza do przywrócenia stanu poprzedniego w znaczeniu restytucji stanu, w jakim rzecz się znajdowała w chwili zabrania jej właścicielowi – przedmiotem roszczenia jest wydanie rzeczy w jej obecnym stanie. Przywrócenie stanu poprzedniego jest przedmiotem roszczenia odszkodowawczego. Właściciel rzeczy działając w oparciu o art. 222 § 1 kc może żądać wydania rzeczy od każdego kto faktycznie nią włada, nie będąc do tego uprawniony, zarówno od tego , kto włada rzeczą we własnym imieniu, jak i od tego, kto włada faktycznie rzeczą za kogo innego lub prawo swoje wywodzi od innej osoby. Roszczenie windykacyjne nie przysługuje zaś współwłaścicielowi przeciwko innemu współwłaścicielowi tej samej rzeczy, każdy z nich ma bowiem własne prawo do rzeczy. Powyższe nie będzie miało zastosowania kiedy współwłaściciele dokonali podziału nieruchomości, jednakże w takim wypadku roszczenie współwłaściciela przeciwko współwłaścicielowi o wydanie mu części wspólnej nieruchomości będzie roszczeniem z umowy o podział do korzystania, nie zaś roszczeniem windykacyjnym.

 

Właściciel może dochodzić wydania rzeczy przeciwko temu, kto rzecz dzierży i przez to uniemożliwia mu korzystanie z rzeczy, bez jednoczesnego zapozwania osoby w której imieniu dzierżenie jest wykonywane.

 

Wytaczając powództwo o wydanie rzeczy powód może zgłosić w pozwie żądanie ewentualne na wypadek nieuwzględnienia przez sąd żądania wydania rzeczy – zasądzenia określonej sumy pieniężnej stanowiącej równowartość rzeczy. Powód mając wątpliwość odnośnie dalszego posiadania rzeczy przez pozwanego może zgłosić żądanie alternatywne, pozostawiając pozwanemu wybór pomiędzy wydaniem rzeczy, a zapłatą jej równowartości. Różnica pomiedzy żądaniem ewentualnym a alternatywnym polega na tym, ze w pierwszym wypadku orzeczenie zasadzające świadczenie ewentualne nadaje się do egzekucji, natomiast w drugim wypadku nie można prowadzić egzekucji do świadczenia zastępczego.

Roszczenie negatoryjne

Roszczenie to prowadzi do zakazania naruszającemu określonego zachowania się na przyszłość jeżeli towarzyszące okoliczności wskazują na to, ze naruszenia mogą się powtarzać. Roszczenie negatoryjne obejmuje żądanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zakazania dalszych naruszeń, jeżeli okoliczności sprawy świadczą o tym, ze należy się liczyć z powtarzającymi się naruszeniami. Pamiętać należy, że przywrócenie stanu zgodnego z prawem nie pokrywa się z przywróceniem do stanu poprzedniego. Właściciel korzystając  z ww. roszczenia może domagać się przywrócenia stanu zgodnego z prawem poprzez zobowiązanie naruszającego do usunięcia przyczyn ograniczenia lub utrudnienia. Roszczenia o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i zaniechanie naruszeń mogą być dochodzone łącznie.

 

Oba opisane roszczenia chronią własność i wynikają z prawa własności. Właściciel, który dochodzi roszczenia windykacyjnego i negatoryjnego, musi więc wykazać, że prawo własności mu przysługuje. Ułatwieniem dowodowym są domniemania własności.

Legitymowanym czynnie jest właściciel nieruchomości, na którym zgodnie z art. 6 kc spoczywa ciężar dowodu, a więc wykazania, iż jest właścicielem rzeczy. W przypadku kiedy roszczenie za przedmiot ma nieruchomość, która ma założoną księgę wieczystą, właściciel, którego prawo własności widniej w księdze, jest uprawniony do skorzystania z domniemania zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym. Legitymowanym biernie jest zaś osoba, która faktycznie włada rzeczą jednak bez podstawy prawnej.

 

Właściciel wytacza powództwa przed sąd miejsca położenia rzeczy, określając w pozwie strony postępowania oraz wartość przedmiotu sporu, uiszczając opłatę stosunkową od wskazanej wartości. Obliczona wartość przedmiotu sporu będzie miała wpływ na właściwość rzeczową sądu tj. czy powództwo wnosimy do sądu rejonowego miejsca położenia rzeczy czy do sądu okręgowego.

Immisje

Właściciel rzeczy posiada uprawnienie do korzystania z niej, rozporządzania nią, a także pobierania z niej pożytków. Obok uprawnień przysługujących właścicielowi - art. 140 kc określa granice tych uprawnień odsyłając do ustaw i klauzul generalnych. Ustawodawca ogranicza właściciela nieruchomości przez nakazanie mu powstrzymania się przy wykonywaniu prawa własności od takich działań lub zaniechań na nieruchomości, które zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich w stopniu przekraczającym pewną granicę w postaci przeciętnej miary wynikającej  ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W razie przekroczenia tej granicy właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługuje roszczenie negatoryjne o zaniechanie naruszeń i przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w tym także dokonanie określonych działań pozytywnych, bez których przywrócenie do stanu zgodnego z prawem nie byłoby możliwe. Jeżeli zakłócenia wywołują ponadto szkodę, to wówczas poszkodowany może dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych.

Legitymację czynną przysługuje właścicielowi nieruchomości, a także tym którzy są uprawnieni z tytułu przysługujących im praw do ochrony własności z mocy przepisów szczególnych. Legitymacje bierną ma zaś właściciel nieruchomości, który dopuścił się działań lub zaniechań określonych w art. 144 kc oraz każdy władający nieruchomością wyjściową.

 

Przedmiotem rozstrzygnięcia o żądaniu  określonym w art. 144 kc jest wskazanie sposobu korzystania z nieruchomości pozwanego w sposób niezakłócający korzystania z nieruchomości sąsiednich.

Zniesienie współwłasności

Jednym z podstawowych uprawnień właścicielskich jest żądanie zniesienia współwłasności. Pamiętać należy, że ww. uprawnienia nie można się ważnie zrzec.

Przedmiotem zniesienia współwłasności mogą być tylko konkretne rzeczy oznaczone co do tożsamości lub gatunku po ich wyodrębnieniu, a wiec tylko rzeczy samoistne, a nie składowe.

 

Zniesienie współwłasności może nastąpić w drodze umowy lub postępowania sądowego. Sposób zniesienia współwłasności pozostawiony jest samym stronom, które mogą uregulować ją w sposób dowolny. Umowa znosząca współwłasność może być zawarta tylko przez wszystkich współwłaścicieli i powinna określać sposób zniesienia, zawierać postanowienia o ewentualnych spłatach lub dopłatach oraz terminy ich uiszczenia. W przypadku nieruchomości umowa taka winna być sporządzona w formie aktu notarialnego, w sytuacji zniesienia współwłasności rzeczy ruchomych umowa może być zawarta w dowolnej formie.

 

W przypadku braku jednomyślności w kwestii zniesienia współwłasności każdy ze współwłaścicieli może wystąpić na drogę postępowania sądowego. We wniosku skierowanym do Sądu Rejonowego właściwego ze względu na miejsce położenia rzeczy należy dokładnie określić rzecz mającą ulec podziałowi oraz przedstawić dowody prawa własności. Ponadto należy wskazać jeden z możliwych sposobów zniesienia współwłasności np. podział fizyczny rzeczy pomiędzy współwłaścicielami z ewentualnym wyrównaniem różnicy wartości powstałych z podziału części przez dopłaty lub przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź też licytacyjna sprzedaż rzeczy wspólnej. Dopuszczalnej jest również łączenie tych sposobów. Pamiętać należy, iż można znieść współwłasność do części nieruchomości, a pozostała część może nadal stanowić współwłasność.

 

Wraz ze zniesieniem współwłasności następuje rozwiązanie zarówno samego stosunku współwłasności, jak i likwidacja wszystkich sporów pomiędzy współwłaścicielami, wynikających z tego stosunku.

Służebność drogi koniecznej

Droga konieczna to służebność, która ma umożliwić dostęp do drogi publicznej, czyli drogi krajowej, wojewódzkiej, powiatowej, gminnej i wewnętrznej lub budynkami gospodarskimi należącymi do niej. Roszczenie o ustanowienie służebności drogi koniecznej przysługuje właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu zarówno nieruchomości gruntowej jak i budynkowej. Zasadnym jest wskazać, iż nawet czasowa możność dojazdu do drogi publicznej przez grunt sąsiadów nie wyłącza możliwości dochodzenia ustanowienia służebności drogi koniecznej.

 

Użyty przez ustawodawcę zwrot „dostęp” oznacza nie tylko możliwość dojścia do drogi publicznej lub budynków gospodarskich ale również możliwość dojazdu i przepędu zwierząt. To czy dostęp jest „odpowiedni” ocenia sąd analizując stan faktyczny sprawy. Zazwyczaj sąd zwraca się o wydanie w tym przedmiocie opinii celem uzyskania wiadomości specjalnych.

 

Za ustanowienie służebności właścicielowi gruntu sąsiedniego należy się wynagrodzenie, które co istotne nie jest odszkodowaniem. Wynagrodzenie to powinno stanowić świadczenie ekwiwalentne i należy się za samo ustanowienie służebności i jest niezależne od szkody właściciela nieruchomości obciążonej, jeżeli zaś właściciel poniesie na skutek ustanowienia służebności drogi koniecznej szkodę to obowiązany będzie wykazać jej wysokość. Sąd ustanawiając służebność, orzeka o wynagrodzeniu z urzędu niezależnie od wniosku właściciela nieruchomości obciążonej, chyba że właściciel ten zrzeknie się wynagrodzenia.

 

Ww. służebność można ustanowić na podstawie umowy zawieranej pomiędzy właścicielem nieruchomości pozbawionej dostępu do drogi publicznej a właścicielem nieruchomości przez którą ma przebiegać droga konieczna. W razie braku porozumienia właściciel nieruchomości nieposiadającej dostępu do drogi publicznej może wystąpić z wnioskiem do sądu. Orzeczenie sądu ustanawia służebność i określa jej zakres i sposób wykonywania.

 

Zniesienie służebności drogi koniecznej następuje gdy utraciła ona dla nieruchomości władnącej wszelkie znaczenie tzn. gdy nieruchomość uzyskała już odpowiedni dostęp do drogi publicznej lub przynależących do niej budynków gospodarskich. Wygaśnięcie służebności drogi  koniecznej następuje zaś na skutek niewykonywania przez dziesięć lat.

Nasi specjaliści

Agnieszka Wąs-WróbelAdwokat
dr Artur MazurkiewiczAdwokat
Ewelina BytnarAdwokat
Celestyna Kusa-GajurAdwokat - Oddział w Jarosławiu

Kontakt

Tokarczyk i Partnerzy Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów
ul. Rejtana 36 IVp. lok.2, 35-310 Rzeszów
+48 17 854 91 00 / +48 506 759 712
+48 17 854 91 02
kancelariartip
Oddział Przemyśl
ul. Ratuszowa 10, 37-700 Przemyśl
+48 663 833 361

Formularz kontaktowy

Wybierz
8:00 - 10:00
10:00 - 12:00
12:00 - 14:00
14:00 - 16:00
18:00 - 20:00