Własność intelektualna

      OCHRONA WŁASNOŚCI INTELEKTUALNEJ

 

Prawo własności intelektualnej łączy w sobie zarówno prawo autorskie mające na celu ochronę wytworów ludzkiego umysłu jakimi są na przykład utwory poetyckie czy kompozycje muzyczne, jak również prawo własności przemysłowej, którego głównym przedmiotem ochrony są znaki towarowe i patenty. Głównymi założeniami tej dziedziny prawa jest ochrona innowacyjnych i oryginalnych wytworów ludzkiego umysłu, z którymi mogą zapoznać się osoby trzecie.

 

 

Prawo autorskie

 

Zakres podmiotowy i przedmiotowy znajdujący się w zainteresowaniu pra autorskich został unormowany w ramach ustawy z dnia  4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. 1994 Nr 24, poz. 83, tj. Dz.U. 2006 Nr 90, poz. 631).

 

Utwór

 

Jak wynika z ustawy z dnia  4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych„Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczejo indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór)”. Należy przez to rozumieć, iż utwór jest to dobro o charakterze niematerialnym będące przejawem działalności twórczej autora, o indywidualnym charakterze i ustalonej formie.

 

Jak wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 31 grudnia 2014 r.  (sygnatura akt I ACa 989/14) w zakresie zainteresowania prawa autorskiego znajdują się wszelkie dobra niematerialne wykazujące się oryginalnością i indywidualnością.

 

Pierwsza z tych cech wiąże się z jego niepowtarzalnością wynikającą z stworzenia go przez autora czegoś zupełnie nowego, niefunkcjonującego dotychczas w obrocie. Indywidualność utworu przejawia się natomiast w jego niepowtarzalności dzięki nadaniu mu przez twórcę cech pozwalających na jego odróżnienie od innych dzieł, a co za tym idzie przypisanie jego autorstwa danemu twórcy. Oznacza to również, że utwór powstał w trakcie indywidualne pracy autora, który nie był procesem odtwórczym, gdyż autor miał swobodę w wyborze metod tworzenia na poszczególnych etapach jego tworzenia.

Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego dnia 6 marca 2014 r., w sprawie o sygnaturze akt V CSK 202/13 „Nawet wtedy, gdy możliwe jest, że różne osoby zdołają osiągnąć taki sam rezultat, cecha indywidualnego charakteru dzieła nie powinna być zanegowana, jeżeli poszczególne elementy twórczego wyboru i przedstawienia nie są tożsame, zwłaszcza gdy przy kształtowaniu treści i formy dzieła twórca korzystał z obszaru swobody, a niezależnie od pewnych wymogów z góry postawionych, rezultat pracy nie był przez te wymagania całkowicie zdeterminowany i występują w nim elementy, których kształt zależał od osobistego ujęcia”.

 

W celu uzyskania ochrony prawnej wszelkie utwory powinny zostać uzewnętrznione w taki sposób, aby osoby niebędące autorem mogły się z nim zapoznać. Jak wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2009 r. „dla ustalenia utworu wystarczające jest jego wyrażenie w jakiejkolwiek postaci, także ustnej, jednakże na tyle określonej, żeby umożliwiała jego percepcję przez inne osoby niż twórca. Pojęcie ustalenia utworu nie jest bowiem tożsame z pojęciem jego utrwalenia”.

 

Jak wynika z art. 1 ust. 21 ustawy o prawach autorskich i pokrewnych, wyżej wymieniony akt prawny nie chroni odkryć, idei, procedur, metod, zasad działania oraz koncepcji matematycznych. Art. 4 tejże ustawy wyłącza również spod ochrony prawa autorskiego między innymi: akty normatywne i ich projekty, dokumenty urzędowe, opublikowane opisy patentowe lub ochronne oraz informacje prasowe.

Najczęstszym polem działalności człowieka na której dochodzi do naruszeń prawa autorskiego jest Internet. Wiąże się to nie tylko z jego powszechnością dla każdego z nas ale również z mnogością informacji jakie można znaleźć za jego pośrednictwem. Bardzo często użytkownicy kopiują fragmenty tekstów czy zdjęcia zamieszczone na stronach internetowych w celu ich dalszego wykorzystania. Powszechne jest również zjawisko ściągania utworów muzycznych, filmów czy oprogramowania.

 

Autorskie prawa zależne

 

W polskim porządku prawnym nie istnieje normatywna definicja pojęcia „utwór zależny”. Jednakże art. 2 ustawy o prawie autorskimi prawach pokrewnych odwołuje się do pojęcia „opracowanie”. Należy przez to rozumieć wszelkie utwory stworzone na bazie pierwotnego dzieła, które dzięki wprowadzonym modyfikacjom doprowadziły do powstania nowego utworu, nieposiadającego jednakże przymiotu indywidualności. Są to na przykład: adaptacje czy tłumaczenia.

 

Jak wynika z wyżej wymienionego przepisu „Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego”. Prawa autorskie związane z utworami zależnymi przysługują ich twórcom, jednakże są zależne od praw ochronnych przysługujących autorowioryginalnego dzieła. Oznacza to, że twórca działa zależnego nie może naruszać praw autorskich przysługujących autorowi dzieła pierwotnego, przy czym sam może się ubiegać o ochronę swojego utworu. Warto również wspomnieć, o obowiązku ujawniania na publikacjach dzieła zależnego, tytułu oraz twórcy dzieła pierwotnego.

 

Ochrona praw autorskich

 

Prawa autorskie dzielą się na prawa osobiste i majątkowe. Pierwsze zostały znormatywizowane w art. 16 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Chronią one więź między twórcą a dziełem i zalicza się do nich prawo do: autorstwa utworu, oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo, nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania, decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności oraz prawo do nadzoru nad sposobem korzystania z utworu. Charakterystyczną cechą tego rodzaju praw ochronnych jest ich niezbywalność i nieograniczoność  w czasie.

 

Autorskie prawa majątkowe obejmują wyłączne prawa twórcy do      korzystania i rozporządzani utworem oraz do czerpania z niego korzyści pieniężnych. W odróżnieniu do praw osobistych mają one charakter zbywalny.

 

Ochronę praw autorskich może również zostać podzielona ze względu na gałąź prawa przewidującą sankcje na ich naruszenie na cywilną i karną. Ochrona cywilnoprawna została unormowana w art. 78 ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. W świetle tegoż artykułu „Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa: zaniechania naruszania; usunięcia skutków naruszenia; naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach ogólnych albo poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu oraz wydania uzyskanych korzyści”. Uprawniony może również żądać opublikowania w mediach oświadczenia o określonej treści lub uiszczenia opłaty na rzecz Funduszu Promocji Twórczości.

 

W ramach ochrony karnoprawnej ustawa o prawach autorskich i prawach pokrewnych przewiduje sankcje karne za: plagiat, bezprawne rozpowszechnianie, bezprawne utrwalanie lub zwielokrotnianie, obrót nielegalnymi kopiami, wytwarzanie urządzeń do usuwania zabezpieczeń oraz utrudnianie wykonywania prawa  kontroli korzystania z utworu. Za wyżej wymienione naruszenia ustawa przewiduje karę grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności.

 

Dozwolony użytek

 

W systemie prawa wyróżnia się pojęcie dozwolonego użytku chronionych utworów. Jest to swego rodzaju ograniczenie praw autora, mające na celu umożliwienie korzystania z dzieła bez konieczności uzyskiwania zgody jego autora. Ten sposób bezpłatnego wykorzystywania utworów możemy podzielić na osobisty i publiczny. Dozwolony użytek osobisty odnosi się do udostępniania utworu, który został już rozpowszechniony przez autora bez zapłaty mu wynagrodzenia. W zakresie tego prawa możemy powielać dzieła dla własnych, niekomercyjnych celów. Przykładami takiego użytkowania jest pobieranie plików muzycznych ze stron internetowych i ich wielokrotne odtwarzanie czy pożyczanie książek znajomym.

 

Dozwolony użytek publiczny pozwala na rozpowszechnianie utworów ze względu na potrzeby ogółu społeczeństwa. Ważne jest tutaj, aby podczas prowadzenia tego typu działań nie zatajać personaliów twórcy oraz tytułu samego dzieła. Do dozwolonego użytku o charakterze publicznym możemy zaliczyć na przykład działalność bibliotek, wykonywanie utworów muzycznych podczas ceremonii religijnych bądź państwowych czy przytaczanie fragmentów utworów w celach edukacyjnych.

 

Art. 23 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych zezwala na korzystanie z pojedynczych egzemplarzy utworu, z wyłączeniem utworach architektonicznych, urbanistycznych oraz baz danych. Korzystanie z prawa dozwolonego użytku uznaje się również np. cytowanie, wykorzystywanie fragmentów utworów w sprawozdaniach.

 

Art. 35 wyżej wymienionej ustawy wyznacza granice dozwolonego korzystania z dzieła. Według tegoż przepisu nie można korzystać z dzieła w taki sposób, który zakłócał by eksploatowanie dzieła przez samego twórcę oraz naruszał jego interesy. Wiąże się z tym wymóg nie czerpania przez korzystającego pożytków o charakterze komercyjnym oraz nierozprzestrzeniania utworów stworzonych np. w ramach prywatnych badań autora pierwotnego.

 

Ustawa o prawach autorskich i prawach pokrewnych w art. 29 w szczególny sposób unormowała problematykę prawa cytatu. Stanowi ono kolejne ograniczenie praw autora, stwarzające podstawy do wykorzystania jego twórczości do użytku publicznego w celach analitycznych, informacyjnych, dydaktycznych, artystycznych czy opiniotwórczych. Cytat jest przytoczeniem dzieła innego autora, bez wprowadzania jakichkolwiek zmian i odpowiednim oznaczeniem zapożyczonego fragmentu. W przypadku braku prawidłowego powołania źródła cytatu zachodzi obawa plagiatu. Warto również wspomnieć, iż za niewystarczające uznaje się cytowanego utworu jedynie w bibliografii. Dopuszczalne jest wykorzystywanie cytatów w utworach stanowiących samodzielną całość, która jest przedmiotem chronionym przez prawo autorskie. Przy szacowaniu dopuszczalnego rozmiaru cytatu należy brać pod uwagę cel w jakim został przytoczony. Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r. (sygnatura akt I CK 232/04) dopuszczalne jest cytowanie danego utworu w całości, o ile wkład własny autora w dzieło jest większy niż zapożyczone utwory oraz nie zachodzą wątpliwości dotyczące samodzielnej pracy twórcy.

 

Ustawodawca nie ogranicza prawa cytowania jedynie do utworów literackich. Warto wspomnieć, iż istnieją cytaty w zakresie dzieł muzycznych (np. w artystycznej działalności zespołów kabaretowych) czy też dzieł plastycznych. Trudno w tym wypadku zachować wymogi właściwego znaczenia pierwotnego dzieła oraz jego autora. W doktrynie przyjęto, że wystarczające jest takie cytowanie, które z łatwością pozwoli przeciętnemu odbiorcy rozpoznać zapożyczony fragment utworu.

 

Rozporządzanie prawami autorskimi

 

W związku  wykorzystywaniem utworów w obrocie gospodarczym warto rozważyć problematykę związaną z rozporządzaniem prawami autorskimi. Osobiste prawa autorskie przysługują wyłącznie jego twórcy. Charakteryzują się niezbywalnością oraz nieograniczeniem czasowym. Co więcej, wiążą się one z obowiązkiem, ciążącym na osobach korzystających z utworu, do  każdorazowego ujawniania danych odnoszących się do tytułu dzieła i osobie autora oraz zakazie ingerowania w strukturę utworu. Co do zasady osobiste prawa autorskie nie stanowią przedmiotu obrotu.

 

Odmienną charakterystykę wykazują majątkowe prawa autorskie. W związku z tym, że posiadają przymiot zbywalności mogą stanowić przedmiot obrotu, a co za tym idzie istnieje możliwość ich przenoszenia na inne podmioty. W świetle przepisów prawnych osobą uprawnioną do korzystania z majątkowych praw autorskich można zostać poprzez przeniesienie wyżej wymienionych praw w drodze umowy lub dzięki otrzymaniu licencji od autora. W przypadku obu sytuacji niezbędne jest zachowanie formy pisemnej. Ważne jest także wskazanie odpowiedniego rodzaju umowy, wynagrodzenia przypadającego autorowi oraz pól eksploatacji, które określają zakres przenoszonych praw.

 

Prawa pokrewne

 

Kolejnym rodzajem praw własności intelektualnej są prawa pokrewne. W świetle ustawy obejmują one prawa do: wykonań artystycznych, fonogramów, wideogramów, nadań programów oraz pierwszych wydań naukowych, do wydań naukowych i krytycznych. Prawa pokrewne są uprawnieniami powstającymi obok praw autorskich i charakteryzują się zbywalnością i bezwzględnością. Są również ograniczone czasowo, zasadniczo wygasają po upływnie 50, 30 lub 25 latach w zależności od tego jakiego utworu dotyczą.

 

Umowy pracownicze i umowy o dzieło związane z tworzeniem przez pracownika utworów

 

W świetle art. 12 ustawy prawo własności przemysłowej „Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron”. Warto zauważyć, iż wyżej wymieniony przepis dotyczy jedynie pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Nie dotyczy natomiast osób wykonujących powierzone im zadania w wyniku zawarcia umowy o dzieło, zlecenia czy umowy o świadczenie usług.

 

Jak wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 4 września 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt III APa 7/12 „Aby utwór miał „charakter pracowniczy” w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo autorskie (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) nie wystarcza jakikolwiek związek łączący powstanie utworu ze stosunkiem pracy; niezbędne jest, aby stworzenie utworu nastąpiło „w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy”. Innymi słowy chodzi o te przypadki, gdy stworzenie danego dzieła należało do zakresu zadań (obowiązków) pracownika. Obowiązki takie mogą być sprecyzowane w samej umowie o pracę, w bezpośrednich poleceniach służbowych, w układach zbiorowych i normach wewnątrzzakładowych. Nie można w tym zakresie pomijać znanych pracownikom i uzgadnianych z nimi planów działalności danej jednostki (zakładu) np. planów tematycznych, jak również innych jeszcze norm mających zastosowanie w tej jednostce organizacyjnej, a dla pracownika posiadających charakter obligatoryjny”.

Pracodawca nabywa majątkowe prawa autorskie dopiero z chwilą przyjęci tworu. Od tego momentu na pracodawcy ciąży obowiązek jego rozpowszechnienia, jeżeli nie zostanie on dopełniony, autorskie prawa majątkowe powracają do twórcy.

 

Prawa autorskie wynikające z utworów, które powstały na podstawie umów cywilnoprawnych, takich jak umowa zlecenia, o dzieło czy umowa o świadczenie usług podlegają przeniesieniu na inny podmiot na podstawie ogólnych reguł przewidzianych w ustawie.

 

Własność przemysłowa

 

Własność przemysłowa oznacza wszelkie prawa dotyczące dóbr intelektualnych, które są wykorzystywane w obrocie gospodarczym, w szczególności: wynalazków, znaków towarowych i usługowych, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, oznaczeń geograficznych, topografii układów scalonych, itp. Wszelkie kwestie dotyczące ochrony własności przemysłowej zostały unormowane w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2001 Nr 49, poz. 508, tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 1410).

 

Przedmiot ochrony znormatywizowanej w ustawie prawo własności przemysłowej jest odmienny od tego, który został ujęty w  ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W ramach praw autorskich chroni się treść utworu, natomiast prawo własności przemysłowej chroni sam pomysł.

 

Na podstawie wyżej wymienionej ustawy zainteresowany może ubiegać się o udzielenie takich praw ochronnych jak: patent, prawo ochronne czy prawo z rejestracji.

 

 

 

Wynalazek

 

Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej nie podaje legalnej definicji wynalazku. Przyjmuje się jednak, że jest nim nowe rozwiązanie techniczne cechujące się nowatorskim rozwiązaniem problemu technicznego i nadające się do przemysłowego stosowania. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2009 r. w sprawie o sygnaturze VI SA/Wa 1837/08 „Dla wykazania braku nowości konieczne jest w zasadzie przeciwstawienie zgłoszeniu konkretnego rozwiązania o identycznych w istocie cechach. Nie wystarczy dowieść, że istotne elementy wynalazku są znane kilku odrębnym rozwiązaniom zaliczanym do stanu techniki. Zarzut braku nowości rozwiązania wymaga udowodnienia, iż opatentowany wynalazek jest tożsamy z rozwiązaniem wcześniej zgłoszonym do ochrony, na który udzielono patentu”.

 

Kolejną przesłanką służącą do zakwalifikowania wytworu jako wynalazku jest zachowani przez niego odpowiedniego „poziomu wynalazczego”. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 1404/07 „Rozwiązanie jest patentowanym wynalazkiem o ile w obszarze technicznym jest przynamniej jeden nowy nieoczywisty element. (…) W odniesieniu do poziomu "wynalazczego"wynalazku (nieoczywistości rozwiązania) brak jest obiektywnych, a w szczególności ustawowych kryteriów. Metodą zmierzającą do ustalenia, czy wynalazek spełnia kryterium nieoczywistości jest ustalenie najbliższego stanu techniki, (…), na tle których specjalista w danej dziedzinie najłatwiej doszedłby do wynalazku. (...) W rezultacie, w wyniku powyższych ustaleń, zmierza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy specjalista znający najbliższy stan techniki, przy rozpatrywaniu problemu technicznego zastosowanego wynalazku miałby możliwość bez dokonań twórczych, w sposób rutynowy dojść do zastrzeganego rozwiązania”.

 

Jak wynika z art. 28 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej za wynalazek nie uznaje się: odkryć, teorii naukowych i metod matematycznych; wytworów o charakterze jedynie estetycznym;planów, zasad i metod dotyczących działalności umysłowej lub gospodarczej oraz gier;wytworów, których niemożliwość wykorzystania może być wykazana w świetle powszechnie przyjętych i uznanych zasad nauki;programów do maszyn cyfrowych oraz przedstawienia informacji”.

 

Prawem ochronnym przysługującym wynalazcy jest patent. Jest to decyzja o charakterze warunkowym udzielana przez Urząd Patentowy na okres 20 lat po stwierdzeniu zaistnienia wymaganych przesłanek. Jego treścią jest prawo przysługujące twórcy wynalazku wyłącznego korzystania z niego. Osoby trzecie są zobowiązane do uzyskania zgody wynalazcy na korzystanie z jego dzieła.

 

Znak Towarowy

 

Art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej normuje legalną definicje pojęcia znaku towarowego. Według tegoż przepisu znakiem towarowym jest „każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa”. Wyżej wymienione oznaczenia mogą mieć formę słowną, słowno-graficzną bądź graficzną.

 

Istotnym warunkiem pozwalającym na uznanie danego oznaczenia jako znak towarowy jest posiadanie przez niego zdolności odróżniającej. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2014 r. „Wyróżniający charakter znaku polega na wyposażeniu znaku w takie cechy, które w świadomości uczestników obrotu gospodarczego w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że towar w ten sposób oznaczony pochodzi od określonego, tego samego przedsiębiorstwa”.

 

W celu ochrony znaków towarowych Urząd Patentowy udziela prawa ochronnego. Jest to uprawnieniem do wyłącznego korzystania ze znaku towarowego w obrocie gospodarczym udzielanym przez wyżej wymieniony organ na 10 lat z możliwością późniejszego przedłużenia okresu ochronnego.

 

Tajemnica przedsiębiorstwa

 

W ramach ochrony własności  intelektualnej ustawodawca otacza również opieką dobra związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.  W szczególności  chroni tzw. tajemnicę przedsiębiorstwa.

 

Ustawa z dnia 15 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji  zawiera legalną definicję przedmiotowego pojęcia. Jak wynika z art. 11 ust. 4 „Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności”. Jak wynika z powyższego, aby uznać dane informacje za tajemnicę przedsiębiorstwa powinny zostać spełnione następujące warunki: dane chronione powinny mieć wartość gospodarczą,  dla osoby prowadzącej działalność, informacje nie mogły zostać ujawnione publicznie oraz przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki w celu ich ochrony.

 

Informacje mające znaczenie gospodarcze dla przedsiębiorstwa mogą mieć różnorodny charakter. Mogą być to informacje o charakterze technicznymdotyczące sposobu wykonywania towarów czy składu danego produktu. Kolejnym typem informacji, które mogą być uznawane za tajemnice przedsiębiorstwa są dane handlowe, które najczęściej przybierają postać listy dostawców czy klientów. W orzecznictwie i doktrynie wskazano również, iż za tajemnicę przedsiębiorstwa można uważać np. sprawozdania z produkcji i sprzedaży informacje odnoszące się do planów rozwoju przedsiębiorstwa takich jak plany wydawnicze  oraz wyniki badań naukowych, które zakończyły się niepowodzeniem.

 

Przesłanka poufności informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa zostaje spełniona wówczas gdy wie o niej jedynie ograniczone grono osób, które zostały zobowiązane do jej nieujawniania. Jak wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2012 r. „ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. Jeżeli zatem informacje ujawnione są pracownikom przedsiębiorcy, to nie tracą przez to cech poufności, a wykorzystanie takich informacji będzie naruszeniem tajemnicy przedsiębiorstwa, stanowiąc nadużycie zaufania ze strony pracownika. Jednak przez cały czas przedsiębiorca musi strzec informacji wewnątrz swojego przedsiębiorstwa, czego dokonuje przez zabezpieczenia fizyczne, jak i prawne”.

 

Poprzez zachowanie przesłanki podjęcia kroków mających na celu ochronę danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa uznaje się sytuacje, w których osoba sprawująca władzę nad przedsiębiorstwem posiada nad tymi informacjami kontrolę. Może ona polegać nie tylko na fizycznym zabezpieczeniu baz danych poprzez zabezpieczenie dysków czy ograniczeniu dostępu do niech ale również wprowadzenie do umów, podpisywanych z pracownikami jak i z kontrahentami, klauzul o zachowaniu poufności zarówno.

Nasi specjaliści

Marek TokarczykAdwokat
dr Artur MazurkiewiczAdwokat

Kontakt

Tokarczyk i Partnerzy Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów
ul. Rejtana 36 IVp. lok.2, 35-310 Rzeszów
+48 17 854 91 00 / +48 506 759 712
+48 17 854 91 02
kancelariartip
Oddział Przemyśl
ul. Ratuszowa 10, 37-700 Przemyśl
+48 663 833 361

Formularz kontaktowy

Wybierz
8:00 - 10:00
10:00 - 12:00
12:00 - 14:00
14:00 - 16:00
18:00 - 20:00